#98: The success of it will not lie in the result but in the process.|#35: The artist fee should be good.|#16: Kunsthal Gent will always be a construction site.|#30: Don’t work with artists who are assholes.|#81: Things come alive when there is friction.|#57: Volunteers must be: cared for / hands on / ready to learn / willing to share / in it to win it / show new or old tricks.|#61: No all male install teams.|#23: That’s a very interesting piece, but how would it behave in a pizza joint?|#25: Never ask the artist to just present their work, ask them to co-create and co-organise the space.|#89: Build-in impurity within the organisation.|#14: Can you also remain a toddler institution?|#82: Clean and sterile looks professional, but really boring.|#91: Embrace doubt.|#127: Remain practical: what happens to the work in an endless exhibition?|#37: Operate with radical transparency.|#39: Be the early stepping stone in an artist’s career|#117: Consider design, organisational structures and architecture as programme.|#17: An exhibition is never finished.|#79: The layered painting in the Old House has the potential to become the emblem to explain what Kunsthal Gent is doing.|#120: The new type of art institute cannot merely be an art museum as it has been until now, but no museum at all. The new type will be more like a power station, a producer of new energy.|#70: Have the office space inside the exhibition space, it reminds of you what you are doing.|#26: More artists, less borders.|#94: No objections? Just do it.|#19: Have fun at the exhibition.|#65: No excuses: Thursday morning, team meeting.|#98: The success of it will not lie in the result but in the process.|#35: The artist fee should be good.|#16: Kunsthal Gent will always be a construction site.|#30: Don’t work with artists who are assholes.|#81: Things come alive when there is friction.|#57: Volunteers must be: cared for / hands on / ready to learn / willing to share / in it to win it / show new or old tricks.|#61: No all male install teams.|#23: That’s a very interesting piece, but how would it behave in a pizza joint?|#25: Never ask the artist to just present their work, ask them to co-create and co-organise the space.|#89: Build-in impurity within the organisation.|#14: Can you also remain a toddler institution?|#82: Clean and sterile looks professional, but really boring.|#91: Embrace doubt.|#127: Remain practical: what happens to the work in an endless exhibition?|#37: Operate with radical transparency.|#39: Be the early stepping stone in an artist’s career|#117: Consider design, organisational structures and architecture as programme.|#17: An exhibition is never finished.|#79: The layered painting in the Old House has the potential to become the emblem to explain what Kunsthal Gent is doing.|#120: The new type of art institute cannot merely be an art museum as it has been until now, but no museum at all. The new type will be more like a power station, a producer of new energy.|#70: Have the office space inside the exhibition space, it reminds of you what you are doing.|#26: More artists, less borders.|#94: No objections? Just do it.|#19: Have fun at the exhibition.|#65: No excuses: Thursday morning, team meeting.|
Deze website maakt gebruik van cookies om uw gebruikservaring te verbeteren. Meer informatie

11.10.2021 20:00

Filmprogramma

Prijs: € 8

Art cinema OFFoff presenteert:
Christoph Schlingensief

Bettina Böhler
Schlingensief – In das Schweigen hineinschreien
(Belgische premiere)
DE • 2020 • 124' • kleur • digitaal

Christoph Schlingensief

Mein 1. Film
DE • 1968 • 10' • kleur • digitaal

Für Elise
DE • 1982 • 2' • kleur • 16mm

Wie würden Sie entscheiden?
DE • 1982 • 4' • kleur • digitaal

Bye Bye
1985 • 6' • z/w • digitaal

Programma van Art cinema OFFoff i.s.m. Cis Bierinckx, ingeleid door Klaas Tindemans

Deze avond kadert samen met de vertoning van Orphea (Alexander Kluge & Khavn, 2020) in het tweeluik ‘Kluge/Schlingensief’ dat Art Cinema OFFoff op 4 en 11 oktober organiseert in Sphinx Cinema en Kunsthal Gent.

Christoph Schlingensief beschouwde de Duitse filmmaker en schrijver Alexander Kluge (1932) als een van zijn mentors, maar de inspiratie was wederzijds. Kluge voerde talloze interviews met hem doorheen de jaren, vaak in de bijna dertig tv-producties die ze samen maakten. Schlingensief zag zijn filmwerk in traditie en erfenis van de ‘Neuer Deutscher Film’, die door Kluge begin de jaren ’60 mee in het leven werd geroepen, tot Schlingensief er in 1997 met Die 120 Tage von Bottrop expliciet mee brak. Beide kunstenaars delen hun niet aflatende bevraging van het Duitse verleden en de gevolgen daarvan in het heden.

“My friend Christoph Schlingensief is a unique artist. Schlingensief either never lived or he is not dead. I met him for the first time in 1993 at the funeral of Alfred Edel, one of the great character actors of the New German Cinema that had acted in my films and in the films and revues of Schlingensief. The dead are not dead. I agree that he is watching what we do now. We continue to drill on his behalf. Christoph Schlingensief is still very much alive.” (Alexander Kluge)

Christoph Schlingensiefs films, performances, installaties en provocerende theater-, tv- en operaproducties bepaalden gedurende meer dan twee decennia het culturele en politieke discours in Duitsland tot aan zijn dood in 2010 op amper 49-jarige leeftijd. Schlingensief – A Voice that Shook the Silence (2020) volgt zijn ontwikkeling van puberende filmmaker met een artistieke bloeddorst tot revolutionair theaterregisseur in Berlijn en Bayreuth, en uiteindelijk tot de “nationale kunstenaar” van Duitsland, die zogezegd door iedereen werd vereerd en uitgenodigd om het Duitse paviljoen te creëren voor de Biënnale van Venetië in 2011. De film verkent Schlingensiefs onvermoeibare en onuitputtelijke haat-liefdeverhouding met Duitsland, zijn hoge cultuur en zijn kleinburgerlijke gevoelens – die hij als geen ander ook aan zichzelf toeschreef. Schlingensief – A Voice that Shook the Silence is de eerste film die het oeuvre van deze uitzonderlijke kunstenaar in zijn volledigheid probeert te vatten.

Schlingensief – A Voice that Shook the Silence is een portret dat niet uitlegt, maar verbanden legt en erin slaagt de ervaring van zijn werk en persoon te delen. Bijzonder is dat de film enkel en alleen is opgebouwd uit archiefmateriaal – veelal nooit geziene beelden, vaak afkomstig uit private collecties. Een van de knapste hedendaagse monteurs, Bettina Böhler, bracht alles samen in haar eerste eigen film. Böhler werkte als monteur voor Schlingensief (Terror 2000, Die 120 Tage von Bottrop), Christian Petzold (Yella, Jerichow, Barbara, Phoenix, Transit, Ondine), Angela Schanelec (Marseille, Nachmittag) en Valeska Grisebach (Western) en speelde zo een sleutelrol in de ontwikkeling van de Berliner Schule, de nieuwe golf van Duitse auteurscinema sinds het begin van de 21ste eeuw.

Na de internationale première op de Berlinale en selecties op DOK.fest München, de Viennale, Sheffield Doc/Fest en Doclisboa presenteert Art Cinema OFFoff de Belgische première van de film.

Na de documentaire tonen we vier vroege kortfilms van Schlingensief, waaronder zijn allereerste film die hij op achtjarige leeftijd maakte met een 8mm-camera.

Dit programma is gecureerd in samenwerking met Cis Bierinckx.

De avond wordt ingeleid door Klaas Tindemans. Hij is docent en onderzoekscoördinator aan het RITCS en schreef over het werk van Schlingensief, onder meer in de bundel Art and activism in the age of globalization (NAi Publishers, 2011) en in zijn boek De dramatische samenleving: een politieke cultuurgeschiedenis(Pelckmans, 2019).

Christoph schlingensief in bye bye filmgalerie 451