#35: The artist fee should be good.|#61: No all male install teams.|#39: Be the early stepping stone in an artist’s career|#33: We will ensure work by female artists and curators make up at least 50% of our programme each year.|#28: Make Contracts.|#119: Be a space of production.|#24: We invest long-term in individual artists’ careers, working over time in different contexts. This also applies to designers / web-developers / photographers / volunteers /…|#99: Evolve according to changing needs.|#40: Follow the artist|#54: What about disabled artists?|#2: Bring something new to the city of Ghent.|#51: How do we invite the true unknown?|#94: No objections? Just do it.|#16: Kunsthal Gent will always be a construction site.|#23: That’s a very interesting piece, but how would it behave in a pizza joint?|#79: The layered painting in the Old House has the potential to become the emblem to explain what Kunsthal Gent is doing.|#124: Do less, do it better.|#29: We make the program for the artist that we exhibit.|#107: Build a community / scene.|#55: Keep basic human needs on the forefront.|#130: Be a uniquely charged and curated gallery that is an artwork in itself.|#36: We support production separately.|#17: An exhibition is never finished.|#37: Operate with radical transparency.|#21: Live with the exhibition, spend time with it.|#35: The artist fee should be good.|#61: No all male install teams.|#39: Be the early stepping stone in an artist’s career|#33: We will ensure work by female artists and curators make up at least 50% of our programme each year.|#28: Make Contracts.|#119: Be a space of production.|#24: We invest long-term in individual artists’ careers, working over time in different contexts. This also applies to designers / web-developers / photographers / volunteers /…|#99: Evolve according to changing needs.|#40: Follow the artist|#54: What about disabled artists?|#2: Bring something new to the city of Ghent.|#51: How do we invite the true unknown?|#94: No objections? Just do it.|#16: Kunsthal Gent will always be a construction site.|#23: That’s a very interesting piece, but how would it behave in a pizza joint?|#79: The layered painting in the Old House has the potential to become the emblem to explain what Kunsthal Gent is doing.|#124: Do less, do it better.|#29: We make the program for the artist that we exhibit.|#107: Build a community / scene.|#55: Keep basic human needs on the forefront.|#130: Be a uniquely charged and curated gallery that is an artwork in itself.|#36: We support production separately.|#17: An exhibition is never finished.|#37: Operate with radical transparency.|#21: Live with the exhibition, spend time with it.|
Deze website maakt gebruik van cookies om uw gebruikservaring te verbeteren. Meer informatie

29.11.2021 20:00

Filmprogramma

Prijs: € 8

Art cinema OFFoff presenteert:
Mona Hatoum

Mona Hatoum

So Much I Want to Say

GB • 1983 • 5' • z/w • digitaal

Changing Parts

CA/GB • 1984 • 25' • z/w • digitaal

Eyes Skinned

CA/GB • 1988 • 4' • kleur • digitaal

Measures of Distance

GB • 1988 • 16' • kleur • digitaal

Het poëtische en politieke oeuvre van Mona Hatoum wordt gepresenteerd in een gevarieerde en vaak onconventionele reeks media, waaronder installatiekunst, beeldhouwkunst, video, fotografie en werken op papier. Mona Hatoum werd in 1952 in Beiroet geboren in een gezin van Palestijnse afkomst. In 1975, tijdens een bezoek aan Groot-Brittannië, brak de Libanese burgeroorlog uit en werd ze gedwongen in Londen te blijven

In So Much I Want to Say ontvouwt zich een reeks stilstaande beelden (één om de 8 seconden), die in close-up het gezicht van een vrouw onthullen en zo het scherm vult. Twee mannenhanden verstrengelen de vrouw herhaaldelijk en verbergen delen van haar gezicht, soms zelfs volledig. Op de soundtrack die keer op keer wordt herhaald, worden de woorden “So much I want to say” uitgesproken door een vrouwenstem. So Much I Want to Say, werd gefilmd in Vancouver en werd naar Wenen verzonden tijdens Wiencouver IV 1983, een slowscan live video-uitwisseling. In de context van satelliettransmissie was dit werk bedoeld om het idee van een gemakkelijke informatiestroom door elektronische media te ondermijnen en om de mythe van de global village te doorbreken.

Changing Parts is een gepersonaliseerd portret en een metafoor voor twee verschillende realiteiten die naast elkaar bestaan. Een deel verwijst naar een georganiseerde, duidelijk gedefinieerde, bevoorrechte en geordende realiteit en het andere naar een realiteit van wanorde, chaos, oorlog en vernietiging. Maar deze tegenstelling blijkt vol tegenstrijdigheden, aangezien deze twee ruimtes inwisselbaar worden en er in de wanorde ook een uitdrukking van geboorte en de zintuiglijkheid van het leven te zien is. Het werk is gemaakt op basis van opnamen die zijn gemaakt in het huis van Mona Hatoum in Beiroet (Libanon) en wat beeldmateriaal uit de documentatie van een live-uitvoering getiteld Under Siege (uitgevoerd in mei 1982 in de London Film Makers Co-op). De soundtrack maakt gebruik van Bachs Cellosuite nr. 4 die overgaat in een gelaagd spoor van geluiden, drukke straatgeluiden en twee verschillende lagen nieuwsberichten …

Measures of Distance is opgebouwd uit een reeks korrelige stills van Hatoums moeder in de douche van het ouderlijk huis in Beiroet, in extreme close-up. De afbeeldingen zijn bedekt met een maaswerk van Arabisch schrift, zoals een gordijn of een sluier, die de brieven van haar moeder uit Beiroet aan Hatoum in Londen voorstellen. Op de soundtrack is een geanimeerd gesprek tussen Hatoum en haar moeder te horen, waarop Hatoums stem een vertaling van de brieven in het Engels voorleest. De video gaat over Hatoums scheiding van haar Palestijnse familie en in het bijzonder over de relatie met haar moeder. Het persoonlijke en politieke zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden in een verhaal dat identiteit en seksualiteit verkent tegen een achtergrond van traumatische sociale breuk, oorlog, ballingschap en ontheemding.

7 Measures of Distance courtesy Mona Hatoum 1024x781