#59: Always protect the floor when painting (or pouring concrete)|#111: Do it together.|#68: Once in a while we need to get out of utopia and get something done.|#32: Be pan-gender polyphonic.|#40: Follow the artist|#6: Demand that visitors are active.|#79: The layered painting in the Old House has the potential to become the emblem to explain what Kunsthal Gent is doing.|#47: Artists need to be supported more than ever in the development of their practice due to the gaps that have been created in the field of fine art|#33: We will ensure work by female artists and curators make up at least 50% of our programme each year.|#15: Kunsthal Gent aims to be an extension of public space.|#14: Can you also remain a toddler institution?|#81: Things come alive when there is friction.|#51: How do we invite the true unknown?|#5: Kunsthal Gent is a city where different identities collide in an ongoing exhibition without end date. New exhibitions are always a new layer in this ongoing story.|#36: We support production separately.|#99: Evolve according to changing needs.|#16: Kunsthal Gent will always be a construction site.|#44: No name tags at dinner.|#124: Do less, do it better.|#62: Be kind. Full dishwasher: empty it.|#30: Don’t work with artists who are assholes.|#53: Immaterial support for artists is important.|#19: Have fun at the exhibition.|#34: We pay artists.|#54: What about disabled artists?|#59: Always protect the floor when painting (or pouring concrete)|#111: Do it together.|#68: Once in a while we need to get out of utopia and get something done.|#32: Be pan-gender polyphonic.|#40: Follow the artist|#6: Demand that visitors are active.|#79: The layered painting in the Old House has the potential to become the emblem to explain what Kunsthal Gent is doing.|#47: Artists need to be supported more than ever in the development of their practice due to the gaps that have been created in the field of fine art|#33: We will ensure work by female artists and curators make up at least 50% of our programme each year.|#15: Kunsthal Gent aims to be an extension of public space.|#14: Can you also remain a toddler institution?|#81: Things come alive when there is friction.|#51: How do we invite the true unknown?|#5: Kunsthal Gent is a city where different identities collide in an ongoing exhibition without end date. New exhibitions are always a new layer in this ongoing story.|#36: We support production separately.|#99: Evolve according to changing needs.|#16: Kunsthal Gent will always be a construction site.|#44: No name tags at dinner.|#124: Do less, do it better.|#62: Be kind. Full dishwasher: empty it.|#30: Don’t work with artists who are assholes.|#53: Immaterial support for artists is important.|#19: Have fun at the exhibition.|#34: We pay artists.|#54: What about disabled artists?|
Deze website maakt gebruik van cookies om uw gebruikservaring te verbeteren. Meer informatie

29.10.2021 20:00

Opening & artist talk

Pay what you can

OFFoff + Kunsthal Gent presenteren:
Suspension - Sebastian Diaz Morales

Opening & artist talk

Vrijdag 29 oktober 2021, 20.00 uur, Oud Huis

Suspension - Sebastian Diaz Morales
Video-installatie, 2K digitale video, 14'30'', 2014

Geproduceerd met de steun van het Mondriaan Fonds
Gepresenteerd door Art cinema OFFoff en Kunsthal Gent


The mind was dreaming.
The world was its dream.

Jorge Luis Borges

In Suspension hangt een jongeman in de lucht, hij valt, of misschien drijft hij door tijd en ruimte. Er is geen specifieke of definitieve manier om zijn situatie te begrijpen. Het uitvergrote beeld van de vallende man krijgt een monumentale kwaliteit in de tentoonstellingsruimte, waar toeschouwers trappen en plateaus op en af kunnen gaan om het beeld op een meer intieme manier te ervaren. De installatie vertrekt van Moebius' stripverhaal Absoluten Caufeltrail, waarin een man eindeloos valt en in zijn val verschillende poorten of dimensies van parallelle universa doorkruist. In zijn nieuwe interpretatie van de val van een man ziet Sebastián Díaz Morales de wereld als een eindeloze leegte, die een tijdloze zwaartekracht oproept die ons dieper en dieper in onze eigen menselijkheid doet vallen.

Diaz Morales' bevraging van de realiteit in film, of het nu gaat om het landschap, het stedelijke of zelfs het sociopolitieke, is van meet af aan gekenmerkt door een fundamenteel wantrouwen tegenover het geloof in een enkele, verenigde realiteit. Bij Diaz Morales functioneert de camera niet als een medium voor het getrouw weergeven en vastleggen van wat wordt waargenomen, maar is het een essentieel, zelfs epistemisch middel om de werkelijkheid te bevragen en zich toe te eigenen.

Diaz Morales' onderzoek naar waarneming en werkelijkheid is gebaseerd op de veronderstelling dat de werkelijkheid zelf van nature zeer fictief is. "Ik ben erg geïnteresseerd in de notie van realiteit en fictie. (...) Mijn werk verkent de grenzen tussen realiteit en fictie," zegt Diaz Morales. Zijn films voeren de kijker dus niet simpelweg naar een ander, surrealistisch of fantasmatisch rijk, maar ze ontdoen de werkelijkheid van haar vertrouwdheid en vervormen haar, en doen haar op iets anders lijken.

Sequence 1 Copy 7